VOLMAAKTE VERDWIJNING - Op een maandagochtend in Cannes besluit illusionist Will Freedom afscheid te nemen van Paulette, de vrouw die al vijfentwintig jaar zijn assistente is. Hij stelt het moment van vertellen echter telkens uit, tot het laatste optreden van het seizoen zich aandient. Dan gebeurt er iets dat Will nooit had kunnen voorzien: tijdens de show verdwijnt Paulette. Zonder één spoor achter te laten. Naast ergernis en verbijstering maakt zich vooral een obsessieve nieuwsgierigheid van Will meester. Hoe is het mogelijk dat Paulette hem heeft overtroffen? In dagen na de verdwijning ontvouwt zich de eerste schokkende aanwijzing…

Vandaag ben ik begonnen met het publiceren van miniverhalen op Facebook. Onderstaand het eerste exemplaar:

'Houd op,' brieste hij tegen zijn vrouw. 'Houd op mij als een kind te behandelen.' Ze trok een verveeld gezicht. 'Aansteller,' zei ze.

Derwent Christmas

werd onlangs midden in de nacht wakker, omdat hij tijdens zijn droom ineens ontdekte dat hij een denkfout had gemaakt bij het bedenken van het plot van zijn nieuwe roman. Vijf minuten lang was hij er van overtuigd dat het nagenoeg voltooide boek de prullenbak in kon. De nachtelijk brainstorm, die meteen na het ontwaken begon, had succes: een wending, een hoofdstuk schrappen en het boek was weer gered.

De afgelopen weken ben ik druk bezig geweest met het schrijven aan mijn tweede roman, die ik de werktitel 'Een prachtige verschijning' heb gegeven. Binnen nu en een maand is de eerste versie klaar. Ik ben zeer tevreden over hetgeen ik momenteel al heb geschreven; een prettige onrust maakt zich meester van mij.

Ik weet het, de kans dat ik gelijk zou krijgen was vijftig procent. Maar toch. Een jaar voordat Petra en ik de gelukkige ouders werden van Evelien, schreef ik onderstaand gedicht. Ik herinner me nog goed waarom ik het gedicht schreef: op een dag liep ik in Leeuwarden langs de Oldehove richting het Stadskantoor. Vanuit het postkantoor kwam een jongeman met aan zijn hand een huilend dochtertje. De jongeman en ik keken elkaar aan en even meende ik hem te kennen. Dat was niet zo. Ik liep hem voorbij zonder te groeten en tien seconden daarna wist ik ineens waardoor de jongen me zo bekend voorkwam: hij leek sprekend op mij. Ik draaide me om, ook hij keek mijn kant nog even op.

Smeekbede

Zojuist zag ik mezelf lopen
met een kleine blonde dochter
langs de Oldehove.

Ik moest zelfs een keer
extra kijken
maar ik was het écht:

die jas, het profiel
en het kleine gebaartje waarmee hij
de tranen op dochters wang bestreed.

Was ze van haar fiets gevallen
of wist ze wat ik weet?

copyright © 2007 derwent christmas

Zojuist bladerde ik op mijn computer door een map die ik ‘Rommelmap’ noem. Daarin bewaar ik teksten die ik ooit schreef, maar waarmee ik niets gedaan heb. Omdat de teksten niet af zijn, niet goed genoeg zijn of te persoonlijk. Een van de gedichten schreef ik voor het zoveeljarig huwelijk van mijn ouders, nu vier jaar geleden. Het was destijds mijn intentie om drie gedichten te maken. Eentje over mijn vader, een over mijn moeder en een over de drie kinderen. Dat werd natuurlijk helemaal niets. Maar het gedicht over mijn vader (een echte binnenvetter) vind ik vier jaar later toch aardig treffend.

Mijmeringen

Hij is de zwerver in zijn eigen stad
en slentert uur en dag
door straten en de jaren, beantwoordt
met een teruggelegen blik
oneindig al zijn vragen.
Zijn stad staat open
voor iedereen
maar niemand kent zijn straten.

Mijn vriendin is met haar moeder en onze dochter een weekje naar Gran Canaria. Ik ben thuis gebleven en gebruik de vrije dagen om te werken aan mijn nieuwe roman. Hierbij een fragment.

Op mijn dertiende verjaardag kreeg ik van mijn vader een zwartleren dokterstas. Die was oorspronkelijk van zíjn vader geweest, maar de tas zag er na al die jaren nog ongebruikt uit. ‘Om je trucs in te bewaren,’ legde mijn vader uit, toen hij de teleurgestelde blik in mijn ogen zag: ‘al die ringen, doekjes en kaarten bij elkaar. Je hebt er je handen vol aan.’ Hij knikte kort, alsof hij namens mij instemde met zijn eigen woorden. Ik stond wat verloren in het midden van de woonkamer en dacht aan de 8mm-camera die ik voor mijn verjaardag had gevraagd. Daarmee wilde ik al mijn trucs filmen en de beelden minutieus bestuderen, mijn vingers zien dansen met munten, mezelf op al te opzichtige double lifts betrappen tijdens een kaarttruc en stiekeme schuiftechnieken op hun onzichtbaarheid beoordelen. Ik had mijn ouders zelfs aangeboden mijn spaargeld in te leggen. Ze waren er niet meer over begonnen.
Mijn vader had geen moeite genomen het cadeau in te pakken, maar de buitenkant glom en rook duidelijk naar schoensmeer. Ik zette de tas op de salontafel, vouwde hem aan de bovenkant open en staarde er in. Hij was leeg, aan de binnenkant had het leer een grijzige tint, de bodem was afgewerkt met een wit kunststof plaatje, de initialen van mijn grootvader stonden met zwart inkt in het leer geschreven.
Er viel een korte stilte. De nasale ademhaling van mijn vader klonk er dwars doorheen.
‘Nou?’ vroeg mijn vader, enigszins geërgerd.
Ik keek hem kort aan en van hem naar mijn moeder, die haar handen aan het schort afveegde. Ze had de aardappelen voor het avondeten al geschild. Het was half acht in de ochtend.
‘Vind je hem mooi?’ vroeg ze, zonder me aan te kijken. En toen ik blijkbaar weer niet snel genoeg reageerde: ‘een goede goochelaar heeft een bijzondere tas nodig, toch?’
Mijn vader knikte opzichtig: ‘Zo hadden wij het tenminste bedacht.’ Ik liet mijn wijsvinger over het zwarte leer glijden, trok onbedoeld een doffe streep. Mijn moeder wendde zich af en liep richting de keuken. Ze liet haar handen een paar keer over haar dijen glijden.
‘Had je de tas niet eerst leeg moeten maken?’ zei ik snel. Mijn moeder bleef staan en draaide zich weer naar mij om. Er gloorde een nauwelijks waar te nemen glimlach om haar lippen.
Ik stak mijn rechterhand in de tas. ‘Kijk eens wat er in zit,’ zei ik en ik haalde met een vlugge beweging een waaier van spelkaarten tevoorschijn, stak mijn andere hand in de tas, en terwijl ik de eerste waaier met een sierlijke zwaai op de grond lieten vallen toverde ik een tweede halve cirkel van kaarten tevoorschijn, gooide ze neer en groef een derde waaier op. Ik knipoogde naar mijn moeder.
Mijn vader klapte verheugd in zijn handen, liep op me af en woelde met zijn rechter hand ongecontroleerd door mijn haar. ‘Ik blij, mamma blij, iedereen blij,’ zei hij: ‘zo ziet pappa het graag.’
Hij verliet zonder te groeten het huis om naar de fabriek te gaan. Toen de deur dichtviel, liep mijn moeder door naar de keuken. In de deuropening draaide ze zich nog even naar me om. Ze ademde in, klaar om te spreken, maar zweeg. Daarna verdween ze. Ik boog me over de tas heen, stak mijn gezicht in de opening en snoof diep. Muf.

Druk bezig met het schrijven aan mijn nieuwe roman over hoofdpersoon Will Freedom, wereldberoemd illusionist. Ergens aan het einde van de proloog staat onderstaande passage. Veel leesplezier!

Ik sloot kort mijn ogen en liet het applaus op me inwerken. Het vertelde me precies wat ik horen wilde: de slotact van Timetravel, onze eerste Broadwayshow, was de apotheose geworden die mijn assistente en ik voor ogen hadden toen we drie jaar geleden de verdwijn- en verwisseltruc ontwierpen. Een act met twee trucs die zo snel achter elkaar uitgevoerd zouden worden dat hij het publiek zou achterlaten met het gevoel naar iets te hebben gekeken wat werkelijk onuitvoerbaar was, zelfs voor een illusionist. De komende tijd zouden de kranten over ons schrijven, we zouden uitgenodigd worden bij de grote talkshows, gevraagd worden voor reclames, openingen en bedrijfsfeesten van de multinationals en het zou niet lang duren voordat collega illusionisten naar onze show kwamen kijken, speciaal voor deze slotact, om met eigen ogen het onmogelijke te zien gebeuren. Daarmee toonden wij onze overmacht: bij Will Freedom en zijn assistente werden zelfs kenners gedegradeerd tot verbaasde toeschouwers.

Momenteel werk ik aan een roman over een illusionist die na vijfentwintig jaar samenwerking besluit afscheid te nemen van zijn assistente. Die keuze is voor hem aanleiding tot een bespiegeling; weet hij eigenlijk nog wel wie hij is nadat hij vijfentwintig jaar lang een rol heeft gespeeld? Waaraan heeft hij zijn wereldwijde successen te danken? Uiteraard nemen de gebeurtenissen in de roman een verrassende wending waardoor hoofdpersoon Wilfred Visser (alias Will Freedom) de controle over zijn leven dreigt te verliezen. Ik vrees dat de roman spannend zal zijn.

Met mijn redacteur Jasper Henderson heb ik afgesproken dat het werk in oktober gedaan zal zijn. Een ambitieus plan, maar ik denk toch dat de deadline realistisch is. De komende week zijn mijn vriendin en mijn dochter met oma een weekje naar Gran Canaria; er zal gewerkt moeten worden in Leeuwarden.